ഒരു യാത്രയിലെ ഓർമ്മകൾ - കവിത

Abk Mandayi Kdr

പിരിഞ്ഞു പോയവളൊരിക്ക....
ലൊന്നുമെന്നോടുരിയാടാതെ....
മനസ്സിനേറ്റൊരഘാതവുമായ് ഞാനാ....
വഴിയോരത്തേകനായ്.

കാലം അതിശീഘ്രം പാഞ്ഞു പോയ്....
മുടിയിഴകളിൽ വെള്ളികെട്ടിയൊരു നാൾ...
കണ്ടു ഞാനവളെ ഏകയായ് ബസ്സ്സ്റ്റാൻറീൽ...
കണ്ണുകൾ പൂട്ടിയടച്ചു ഞാൻ പലവട്ടം...
മനസ്സു മന്ത്രിച്ചു അവളതാകല്ലേയെന്നു.

അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ സാരിത്തലപ്പ്.....
വികൃതാം വാരിചുറ്റി .....
ഒറ്റ നോട്ടത്തിലൊരു ഭ്രാന്തി പോൽ ഭാവം...
മുഖത്തെല്ലു പൊന്തിയൊരു പേക്കോലമായ്.

നടന്നടുത്തു ഞാനവളുടെ ചാരെ....
അറിഞ്ഞില്ലവളെൻ സാമീപ്യത്തെ....
മുഖത്തല്പം തൊലി ചുളുങ്ങിയെങ്കിലും...
സുമുഖനായ് തോന്നുമൊരുവനോട്...
ഒന്നുമുരിയാടാനായ് ഭാവമില്ലെന്ന ഭാവേന.

എൻ കൈകൾ വിലക്കിയവൾ ഗമനത്തെ....
തെല്ലമ്പരന്നവൾ ക്രുദ്ധയാം നോട്ടത്തിൽ...
പ്രഥമമാം സംഗമത്തിൽ ഞാൻ പാർത്തയവൾ...
ഗൌരവ ഭാവം കണ്ട് ഞാൻ....
ഊളിയിട്ടിറങ്ങിയെൻ ഗതകാലത്തിലേക്ക്.

അന്നവൾ കോളേജ് കുമാരിയായ് വാഴുന്നു...
സൌന്ദര്യം വാരി ചൊരിഞ്ഞു ഭഗവാൻ....
ചൂളമരച്ചോട്ടിൽ പലവട്ടം സന്ധിച്ചു ഞങ്ങൾ...
വേർ പിരിയാനാകാത്ത ബന്ധം.

ബന്ധങ്ങൾ മുറുകിയപ്പോൾ ബന്ധനങ്ങളായി...
ബന്ധുക്കൾ ശത്രുക്കളായി മാറിയപ്പോൾ...
വിരഹവേദനയാൽ നൊമ്പരപ്പെട്ടു ഹൃദയങ്ങൾ...
അടർത്തി മാറ്റിയാ പ്രണയങ്ങൾ കനിവില്ലാതെ.

നാളുകൾ കഴിഞ്ഞു ഞാനറിഞ്ഞു...
വിധവയായവൾ ക്രൂരമാം നിയതിയാൽ...
മക്കളേതുമില്ലാ ഒരു പാഴ്മരമായി മാറി..
ഇന്നാരുമില്ല തുണക്ക്  ഇന്നീ തെരുവിലുമെത്തി.

അഭയം നൽകാന്നിന്നെനിക്കാകില്ലെന്ന് ....
വേദനയോടെൻ ദുരഭിമാനം ചൊല്ലി....
സമൂഹത്തിൻറേ മുഖമെനിക്ക് വെറുപ്പായി...
എങ്കിലുമാ സമൂഹത്തിനു മുന്നിൽ ഞാൻ മുട്ട്മടക്കി.

എ.ബി.കെ മണ്ടായി.

Create your badge

സ്വാർത്ഥത - കവിത

പൂവ്വിറുക്കുമ്പോൾ പൂഞ്ചെടിക്ക് നൊമ്പരം...
പൂവ്വിറുക്കുന്ന മാനുജനാനന്ദം....
എത്രനാൾ ചെടി സ്വരൂപിച്ചതാണീ ജീവാമൃതം.
തെല്ലു നൊമ്പരം തോന്നീല പൂ നുള്ളിയവന്. 
പൂവ്വിറുക്കുമ്പോൾ ഒരു മുള്ളു കൊണ്ടെന്നാൽ...
കോപിഷ്ടനാകുന്നു പൂനുള്ളുന്നവനു.

സ്വാർത്ഥതയാണു മാനുജ മുഖമുദ്ര...
തൻകാര്യം മാത്രം നടക്കണമെന്ന് ചിന്ത...
മറ്റവൻ ജീവൻ നശിച്ചാലും വേണ്ടില്ല...
എന്ന് നിനക്കുന്നവൻ മാനുഷൻ.

ഭൂവിതിലവൻ യജമാനനെന്നുള്ള...
അഹന്ത പൂണ്ടവനക്രമിയാകുന്നു...
നാളെയെ പറ്റിയോർക്കാതവൻ നിത്യം...
പ്രകൃതിയെ കൊന്ന് കൊലവിളിച്ചീടുന്നു.

പാത നിർമ്മിക്കാൻ വന്മരം വെട്ടുന്നു...
വെട്ടുന്ന വന്മരചാരെ നിൽക്കുന്നു...
കുഞ്ഞ് മരത്തേയും വെട്ടി മാറ്റീടുന്നു...
ഒരു കുഞ്ഞ് തൈ നടാനായ് മടിക്കുന്ന...
മാനുജാ നാളേയും വന്മരം വേണമെന്നോർക്കുക.

കൈരളി ഭൂമി ചൂടിനാൽ വേവുന്നു....
ഡാമിലെ ജലമെല്ലാം വറ്റി വരളുന്നു...
സ്വാർത്ഥ മാനസർ ശീതികരണ യന്ത്രം...
സ്ഥാപിച്ചീടുമ്പോൾ ഒന്നോർക്കുക നീയെന്നും...
ഭൂവിതിൽ ചൂട് കൂട്ടീടുന്നു നീ സ്വയം.



Abk Mandayi Kdr

Create your badge